Droomreis van FriFra & Shantenelli

Aloa!
Ondertussen bevinden we ons dus in het vissersdorpje, Taganga. De busrit ernaartoe was de laatste busreis van deze reis en ik heb heeeerlijk genoten van dat idee!
Taganga is wel een leuk dorpje. Het is alleen erg druk overal: de locals hebben vakantie.
Vlakbij het dorp ligt een groot natuurpark; Tyrona Park. Het bestaat uit jungle en mooie stranden. Op aanraden van veel mensen besloten we daar naartoe te gaan en er een nachtje te blijven slapen. De wandeling door de jungle was erg mooi. Je kon vervolgens tussen verschillende stranden kiezen om naartoe te lopen, wij besloten naar een strand te lopen die wat verderop lag. Daar scheen het strand heel mooi te zijn, en daar mocht je ook zwemmen (sommige stranden mag dat niet, gevaarlijk). Meer mensen hadden dat bedacht want er waren geen slaapplekken meer in de hangmatten of tenten. We besloten toch maar bij dat strand te blijven omdat het een behoorlijk eind terug was naar de andere stranden. We vleiden ons tegen een aantal grote rotsblokken aan, namen afentoe een duik in de koele zee en speelden "shithead:" een engels kaartspel die we onderweg hebben geleerd.
Toen we gingen nadenken over een goeie slaapplek kwamen we erachter dat tussen de rotsblokken in (waar tegenaan zaten) een klein stukje strand lag, wat niet te zien was vanaf de buitenkant. Dus ´s avonds kropen wij in onze lakenzakken op ons geheime plekje. Het was wel erg bijzonder om daar zo verborgen te liggen tussen de rotsen, de sterrenhemel boven ons, de zee voor én achter ons (we lagen op een strand precies tussen twee baaien in).
Ik was al half in slaap gedommeld toen ik ineens vlakbij m´n hoofd iets hoorde schuifelen in het zand. Een beetje slaperig keek ik op en gilde het uit toen ik echt heel dichtbij iets groots en wits snel weg zag lopen. ¨Wat wat?¨ Vroeg Frank slaperig. ¨ik, ik zag iets groots en wits!¨ Frank pakte onze zaklamp en scheen op de plek waar het naartoe was gevlucht. Het bleek een enorme witte krab te zijn. Thanks for dropping by Monsieur Crab, please don´t come back!
De volgende ochtend werd ik wakker en kreeg ik mijn ogen bijna niet open: ze waren helemaal opgezwollen. Ik was gestoken op beide oogleden én op mijn bovenlip. De enigste plekken die je niet insmeert met muggenspul. Een bewogen nacht dus!
Het eerste wat we die ochtend deden was naar een ander strand lopen een eindje verderop. Deze was nóg mooier en er waren hele relaxte golven die niet omsloegen (zodat je niet meegesleurd werd). Ik voelde me als een klein kind toen ik het water indook om een ochtendduik te nemen en te genieten van de golven.
´s Avonds zijn we naar Santa Marta gegaan: een grote stad aan de kust tussen het park en Taganga in. Daar hebben we een nachtje doorgebracht en de volgende dag weer terug naar Taganga waar we onze waardevolle spullen en backpacks hadden opgeborgen (inclusief camera, dus helaas geen foto´s van het park). Nu zitten we in een geweldig hostel. Het ligt een beetje op een heuvel, dus je hebt mooi uitzicht over taganga en de zee. Het hostel heeft allemaal terrasjes en overal hangmatten. Afgelopen dagen lekker gerelaxed met ons boekje in de hangmat.

En gezwommen in de zee natuurlijk.

Morgen vlucht naar Bogota. Daar paar daagjes. Dan vlucht naar Lima. Daar weer paar daagjes. Dan vlucht naar Atlanta. Éen dagje spare-ribs, burgers, shakes, bagels enzo schransen. En dan terug!

Helleuw,
we zijn nog steeds in Colombia, en we zitten er nog steeds warm bij. Na een paar dagen reizen hebben we wat daagjes doorgebracht op onze eerste bestemming: Medellin, de 2e hoofstad van Colombia.
We hadden een backpackershostel buiten het centrum gevonden en omdat Frank rond die tijd nogal ziek was hebben we de eerste paar dagen weinig van het centrum gezien. Ik vond het ook wel prima om een beetje rond te hangen in het hostel, ouwehoeren met andere toeristen, e-mailen en films kijken.
Al snel was het oudjaarsdag. We hadden geen plannen waar en met wie we uitgingen. Maar uiteindelijk lost zoiets zich vanzelf op. Op oudjaarsavond raakten we aan de praat met eigenlijk alle andere nederlanders van het hostel. En een tijd later voegde zich daar nog wat andere mensen bij. Met deze groep mensen gingen we naar een park met cafe`s en clubs eromheen. Daar zou het te doen zijn. Toen we daar aankwamen waren er een hoop cafe`s gesloten en er zaten maar een paar mensen in het park.
Op zich vermaakten we ons prima; het park was heel gezellig verlicht met lampjes in allerlei kleuren en vormen, we hadden flesjes rum en cola en we hadden onzinnige zinvolle gesprekken.
Medellin staat trouwens sowieso bekend om de lichtjes, zoals hier:

Op een gegeven moment kwam er een grote groep mensen voorbij wandelen waar we er een paar herkenden van het hostel. Ze zeiden dat ze op weg waren naar een club die zojuist open was gegaan. We besloten de bups maar te volgen ook al waren er maar 5 mensen in de club. Echter binnen een half uur was de club al behoorlijk gevuld en we hebben een goeie tijd gehad daar. Veel gedronken, gelachen, geschreeuwd/gezongen en ook wel een bietje maf gedaan. Ze deelden van die langwerpige ballonnen uit die je kan draaien en vormen in van alles. Wij hadden er een mooie hoed van gemaakt en hadden veel plezier met deze steeds "per ongeluk" in andermans gezicht (of whatever) te zwieren. Lekker irritant dronken dus.
We hebben op het einde van de avond (wat volgens mij wel te zien is op de foto) nog even de hoed gefotografeerd:

De daaropvolgende dagen hebben we wat leuke uitstapjes gemaakt met mensen van het hostel naar een dorpje op een heuvel,

naar "botanic gardens,"

en nog wat andere dingetjes:

hoe doet ze ut toch?

en op zat.avond de cafe`s weer opgezocht. Er was echt een leuke klik in deze groep en ik vond het erg jammer ze gedag te moeten zeggen. Op de laatste avond hebben we een grote bbq gehad in het hostel, wat heel gezellig was.
Na de bbq pakten we samen met Nick, een amerikaanse jongen die in Cartagena woont, de nachtbus naar Cartagena; een grote stad aan de kust. De busrit begon slecht omdat mijn reispillen niet meer lijken te werken, waardoor ik gewoon misselijk word. Niet overgegeven gelukkig en na een valium sliepen frank en ik als een roos.

Cartagena is een grote en vrij gezellige stad. Helaas zijn de stranden hier niet zo mooi. We hadden na een paar dagen een boottocht geboekt die ons en nog zo`n 400 andere mensen naar wat eilanden zouden brengen en nog een ander mooi strand ergens aan de kust.
Na een helse boottocht van 3 uur kwamen we bij een eiland aan. Het was hels omdat mijn reispil hier ook niet werkte en ik weer misselijk was, het zweet gutste uit mijn lijf.
Het eiland bleek geen strand te hebben en uiteindelijk werden we daar vooral gedropt voor een of andere aquashow met dolfijnen - denk ik, wij zijn niet geweest. We hebben wel een duik genomen in het water en een uur later vertrokken we weer.
De rit terug was nog helser, moest nu ook overgeven en frank voelde zich ook niet goed. Na 4 uur ongeveer kwamen we weer aan het vaste land en was de tour voorbij......wat? en het mooie strand dan waar we nog naartoe zouden gaan? Er brak een behoorlijke rel uit op de boot. Wij waren zo´n beetje de enige buitenlandse toeristen en de boot was dus vol met colombianen. Die laten duidelijk niet over zich heen lopen. En terwijl wij al blij waren dat we van die boot af konden en rustig van de loopplank afliepen bleven zo´n beetje alle colombianen op de boot en begon met z´n allen iets te schreeuwen van: WIJ WILLEN NAAR HET STRAND.

Politie kwam erbij en er was een behoorlijke chaos. Frank en ik baalden natuurlijk ook enorm, de hele dag was een verspilling van geld, tijd en energie geweest, maar we waren te moe en te ziek om er iets aan te doen.
De volgende dag werd ik in de supermarkt door een gezin aangesproken. Ze herkenden mij van de boot en vertelden dat ze hun geld terug hadden gekregen. Ik had nooit verwacht dat ze dat zouden lukken, dus ik ga morgen ook maar es even polshoogte nemen!
Binnenkort gaan we naar Taganga; een klein vissersdorpje aan mooie stranden.

Dag lieve mensen,
ten eerste: ik hoop dat iedereen een fijne kerst heeft gehad!
Ten tweede: we hebben de Machu Picchu beklommen!
But first things first. Vanuit Arequipa zijn we naar de onofficiele hoofdstad van Peru gegaan: Cuzco. De stad bleek ons minder aan te trekken dan Arequipa toen we er eenmaal waren. De main square heeft wel een paar mooie kathedralen maar voor de rest zijn de straatjes erg toeristisch en wordt je constant aangesproken: "you want menu?" "We have pizza!, special price for you" "You want massage?" "Hey pssst....marihuana?" Ik kreeg de behoefte om een t-shirt te laten bedrukken met de woorden: NO GRACIAS, iets wat je op één dag jezelf enorm vaak hoort zeggen.
We hebben hier wel heerlijk gegeten en je hebt er gezellige tentjes. Na een paar dagen Cuzco was het dan tijd voor dé toeristische trekpleister van peru en misschien ook wel van Zuid-Amerika: Machu Picchu. De Peruvianen zelf hebben wel ontdekt dat ze hier een geldmijn te pakken hebben en proberen voor alles zoveel mogelijk geld te vangen. De tours/trips zijn echt enorm duur en we besloten het daarom op eigen houtje te doen om het zo goedkoop mogelijk te houden. Eerst moesten we met de bus naar Ollantaytambo van waaruit een trein naar Aquas Calientes ging: het startpunt voor de wandeling naar Machu Picchu. De trein was echt belachelijk duur: we waren $130 dollar kwijt voor een rit van 1,5uur. Maarja, ze kunnen het vragen omdat dat qua vervoer de enige optie is.
Aquas Calientes was één grote toeristendorp: het bestond uit alleen maar restaurants en hostels. Het dorp zelf had wel nog een eigen trekpleister namelijk de hot waterpools (misschien dat de naam het al verraadt, of voor sommigen misschien niet). Daar zijn we bij aankomst al snel naartoe gegaan. Het was inderdaad lekker warm, maar het water was bruin en stonk ook (vanwege de sulfur die erin zit). Toch hebben we even lekker kunnen ontspannen en ´s avonds zijn we samen met een amerikaan die we in de trein hebben ontmoet op pizzajacht gegaan. We kwamen er namelijk al snel achter dat we konden onderhandelen over de prijs van het eten. De prijzen op de kaart waren sowieso nooit de echte prijs, ze vertelden meteen de "special price" en daar kon je dan nog vaak drankjes bij krijgen.
Daarna was het tijd om ons bed op te zoeken want de volgende ochtend ging de wekker om 4.45uur, zodat we lekker vroeg boven waren en konden genieten van de zon.....Echter toen de wekker ging bleek de regen met bakken naar beneden te komen. We besloten onze wekker te verzetten en liepen uiteindelijk rond 9 uur richting de berg. De wandeling omhoog was best zwaar maar geen hele lange wandeling. In totaal duurde het ongeveer 1,5 uur. Toen we eenmaal boven waren moesten we wel even op adem komen, zodat we genoeg adem over hadden voor het komende adembenemende spektakel. Want dat was natuurlijk wel heel bijzonder. Ik had er niet zo´n hoge verwachtingen van; ik heb al een keer eerder tempelruines gezien in guatemala, van de maya´s en ik was toen niet echt onder de indruk. Maar dit was toch wel erg mooi. Ik moet wel een beetje moeite doen om te bedenken hoe oud het is en dat het ooit een dorp was waar de inka´s leefden. Het is wel een rare plek om te leven zo enorm hoog op een berg. We hebben daar iniedergeval een flink aantal uren rondgelopen.

llama boy!

De volgende dag gingen we terug naar Cuzco. Het liefst had ik daar kerst gevierd, maar omdat we de 28e in Lima een vlucht hebben naar Colombia werd dat een beetje krap (de bus van cuzco naar lima doet er bijna 24 uur over, en ik wilde niet in één keer doen). We hebben nog wel een hele leuke avond gehad daar in cuzco in onze hostel, wat ik een beetje als onze kerst beschouw. We zaten namelijk in een heel gezellig hostelletje met een leuke gezamenlijke ruimte, vol met planten, aquarium en een bijzonder huisdier.

´s Avonds kon het wat frisser worden en de eigenaar stak dan de open haard aan. Daar hebben we toen marshmallows zitten maken en later spelletjes gedaan.
Onze echte kerst zouden we in Huacachina vieren: een oase in de woestijn omgeven door duinen. Het dorpje zelf ligt aan een meer met palmbomen...klinkt goed he? Het was kut (pardon). Het was echt zo´n "vergane glorie" geval. Het dorpje bestond alleen maar uit simpele eettentjes en hostels, palmbomen stonden er verlept bij en het water was vies.
duinen waren opzich wel mooi

De volgende dag (op 1e kerstdag) pakten we snel een bus naar Lima, de hoofdstad van Peru. Daar hebben we ´s avonds op het terras héérlijk gegeten. Lima is een enorme stad met 8 miljoen inwoners. Wij verblijven in een bepaalde wijk waar een hoop cafeetjes zitten rondom een gezellig plein. Dus 2e kerstdag hebben we sinds lange tijd samen een aantal biertjes genuttigd in een gezellige bar en een lange tijd heel serieuze belangrijke gesprekken en discussies gehad, wat achteraf gezien een hoop dronkemanspraat was!

Nu zijn we in Colombia, we zijn er pas 2 dagen en hebben vooral gereisd. Kan er dus nog niet veel over zeggen, maar tis hier veel groener en zonniger dan Peru. Dus gaat wel goedkomen denk ik zo.
Nog even een kleine oproepje: In Bolivia is dus mijn GSM gestolen en mocht iemand nog ergens een oude gsm hebben liggen die die niet meer gebruikt dan zou ik hem heel graag over willen nemen! Mail me even als je iets hebt liggen....Dit geldt trouwens ook voor een oude MP3-speler!
By the way, op mijn hyves staan wat filmpjes die gemaakt zijn onder het reizen. Vooral van beestjes, wat de kids heel leuk lijken te vinden. Check maar als je dat leuk lijkt: http://shanti21.hyves.nl/fotos/ en ga naar de map "Grande Vacance"
Adios!

Ola!
Eens even zien, ik was gebleven bij Coroico, wat alweer erg lang geleden lijkt. Frank greep me zat.ochtend ineens bij mijn middel terwijl ik hem pas op zijn vroegst ´s avonds had verwacht. Hij had dus flink doorgeknald tijdens de wandeling. Hij vond de wandeling erg mooi: prachtig uitzicht met grote watervallen, mooie bossen en een heldere rivier waar hij zich een aantal keer in heeft gewassen.

Fotootje toen Frank aan de track begon (hij had de camera niet meegenomen omdat in de gids iets stond over overvallen)

Mijn spaanse lessen hebben denk ik niet zo veel opgeleverd; bij elkaar was het ook maar 6 uur, niet genoeg om een nieuwe taal onder de knie te krijgen! Maar goed, ik heb genoeg materiaal gekregen om door te leren (maarreeee nog niet echt aan toegekomen.....).
De drie daaropvolgende dagen met Frank waren heel relaxed. We hebben ons vermaakt in het zwembad

(zelfs een keer tijdens een dikke mist), verstoppertje gespeeld in het donker, veel gekaart en lekker gegeten; waaronder een keer fondue, wat erg gezellig was.

Foto uitzicht van onze kamer:

De volgende stop was Lake Titicaca, waar we verbleven in copacabana: een hippiestadje aan het meer. Hier hadden we een doel voor ogen: een vlucht boeken naar Colombia. Frank was in Coroico op dit geweldige idee gekomen: om voor een paar weekjes te gaan chillen aan de caribische zee. Maar in Coroico was het internet supertraag, dus we moesten wachten tot onze volgende stop. In Copacabana lukte het ons eindelijk om vlucht te vinden - voor een goede prijs - van Lima naar Bogota. 28 dec. is de vlucht dus we zullen oud en nieuw in de caribbean vieren!
Anyway, Copacabana: hier heb ik mijn verjaardag gevierd. We besloten dit op nederlandse tijd te vieren, dus konden we op 9 dec. om 19uur onze bierglazen klinken omdat het toen middernacht was in Nederland. We zaten in een gezellig restaurant waar iedereen spelletjes speelden, erg leuk.

Na het eten raakten we aan de praat met een stel duitsers. Ik begon ze uit te leggen hoe "Janif" werkte: een israelisch kaartspel wat wij weer van 2 nederlandse meisjes in La Paz hadden geleerd. Even later voegden wij ons bij het spel en nadat ik 5 rondjes had gewonnen, van de 5 rondjes (opvallend?!) moesten we het restaurant verlaten nadat we net allemaal een lekkere cocktail hadden besteld, maar die besloten ze niet meer te serveren. Toen hebben we nog goed doorgezakt in een ander leuk barretje. Al met al een leuke avond gehad!
De volgende dag hadden we een boot naar Isla Del Sol: een eiland op het meer.

Het is een mooi, rustig eiland met prachtig uitzicht over het meer en de bergen. Op het eiland zelf is ook een berg, waar je helemaal naar de top moet lopen met rugzak en al voor de hotels. Omdat lake titicaca op een hoogte van 4000mtr ligt was het een behoorlijke klim; lichamelijk ging het prima, maar je bent steeds buiten adem.
Maar eenmaal boven is het uitzicht dus geweldig. We hadden een rustig hotel een beetje achteraf en vanuit het raam zag je allemaal kleine biggetjes rennen. Het was een beetje een boerendorp, maar dan naast de varkens en schapen ook een hoop lama´s en ezels.

net nep!

even kennismaken: hallo schaap, ik ben geit.

katje boos?

Echt een gezellig dorpje, we hebben daar vooral vrienden gemaakt met de honden.

Die vaak de hele dag met je meeliepen en zelfs je hotelkamer mee ingingen om daar een lekker ligplekje te zoeken.
De eerste avond had ik het een beetje koud

Één keer zijn we - op aanraden van de duitser in copacabana - bij een pizzeria gaan eten. We vonden in het dorpje een bord van de pizzeria met een pijl richting de bossen. Uiteindelijk bleek het restaurant een eind buiten het dorp te liggen aan de rand van de berg, waardoor we mooi uitzicht hadden op de zonsondergang.

Maar omdat het zo afgelegen was kwam daar volgens mij nooit iemand. Frank voelde zich er echter wel thuis:

(is zo´n gangsta-mutsje niks voor jou japie?)
Toen we - na uren wachten op de pizza - klaar waren met eten werden we door het gezinnetje weer terugbegeleidt naar het dorp omdat we geen zaklamp hadden meegebracht en het in het bos pikdonker was. Grappige ervaring.
Nog wat foto´s van het eiland:

Op de laatste dag kwamen we er helaas te laat achter dat het alleen een uur vroeger leeft dan het vaste land. Onderweg naar beneden om de boot te pakken vertelde iemand ons namelijk dat het al 11.15 was, en de boot was dus om 10.30 al vertrokken. Wij balen, want de volgende boot vertrok pas 15.30uur, de toeristenboot dan. Want er gaan nog veel meer boten, alleen die zijn voor de locals. Dat onderscheid dat op dat eiland steeds gemaakt werd tussen toeristen en locals was echt niet tof. Zo was de heenweg naar het eiland 10 bolivianos, en de terugweg ineens 20, omdat ze weten dat we wel moeten betalen(dit doen ze niet bij locals natuurlijk). We konden uiteindelijk een ticket krijgen voor een andere boot om 12uur, en na een discussie betaalden we toch maar 20. Na een hele hoop gezeik (had hierover een flink verhaal getypt, maar heb besloten dat het niet zo heel boeiend is om te lezen) en geruzie tussen de man die de tickets verkocht en de eigenaar van de boot,(die vroeg meer dan de man van de tickets ons had laten betalen) vertrokken we dan eindelijk.
In copacabana pakten we een busje naar de grens van Peru. Bij de grensovergang kwamen we een nederlands meisje tegen en samen met haar wilden we de bus naar Puno pakken; een stad waar we zouden overnachten om de volgende dag door te reizen naar Arequipa. De bus zou er 3 uur over doen en zou over drie kwartier vertrekken. Na een heerlijke lunch liepen we netjes op tijd terug naar de bus en zochten een plekje. 1,5uur later was de bus nog niet vertrokken, omdat die blijkbaar nog niet vol genoeg zat. De chauffeur was al een uur aan het toeteren met de overtuiging dat mensen dan ineens wél meewilden naar puno en buiten schreeuwden andere mensen de hele tijd: punopunopuno! Frank en ik waren het helemaal zat en begonnen zelf ook te schreeuwen. Maar dan: VAMOS VAMOS VAMOS! = LET´S GO! Het maakte niet veel verschil, maar uiteindelijk kwamen we ´s avonds dan toch in Puno aan. Puno leek net thailand: het verkeer was een gekkenhuis en overal crossten de riksja´s en tuktuk´s rakelings langs elkaar en ons af. We zagen geen taxi dus besloten met z´n 3en (met het nl´se meisje) in een tuktuk te gaan. Alleen pasten onze backpacks daar niet bij dus die moesten in een bak achterop de tuktuk. We hadden daar allemaal een slecht gevoel over, dus Frank bleef door het raampje naar achteren kijken. We waren 5 seconden aan het rijden toen Frank ineens enorm begon te schreeuwen en te vloeken en de tuktuk uitvloog. Ik schrok me natuurlijk de pleuris en rende achter hem aan. Inmiddels lag mijn backpack midden op straat en rende de dief keihard weg, die ook enorm geschrokken was van Frank zijn geschreeuw. Bijna was ik alles kwijt geweest! (nou ja, niet alles, want de nieuwe camera bewaak ik met mijn leven natuurlijk). 5 minuten daarvoor had iemand ook al de rugzak van het nl´se meisje opengeritst. Een beetje van slag gingen we toen snel op zoek naar een taxi, met onze backpack´s op schoot (niet meer in de achterbak) en de deuren op slot.
Alles bij elkaar was het een chaotische dag en een niet bepaald uitnodigende binnenkomst in Peru.

Inmiddels zitten we in Arequipa: een grote en mooie stad, vol met gebouwen die gemaakt zijn van "sillar": wit vulkanisch gesteente. We zijn van plan hier een tijdje te blijven en onze tijd te nuttigen aan winkelen, lezen, eten en sightseeing: vandaag zijn we naar een bijzonder klooster geweest: dit klooster was namelijk eerder een klein dorpje (van een aantal hectare) middenin de stad omringt door muren en voor 400 jaar afgesloten van de buitenwereld: niemand wist wat zich daar binnen afspeelde. Sinds 1960 geloof ik is het opengesteld voor het volk en is er nog maar een klein gedeelte wat bewoont wordt door nonnen. Nu kun je door de straatjes wandelen en kamers bekijken waar de nonnen lang lang geleden sliepen. Alle gebouwen zijn gemaakt van dat vulkanische gesteente en aan de buitenkant zijn sommige geverfd met een aardse terracotta-kleur of een hemelse blauwe kleur.

opbiechten jij!

We hebben ons daar een paar uur zeer goed vermaakt en uiteindelijk in het restaurantje een van de lekkerste taarten ooit gehad. Ik heb Frank nog nooit zo gretig zien eten!

In La Paz is Frank nog naar de kapper geweest. Wij zaten in een kappersstraatje en alle kappers wezen naar Frank zijn baard en probeerden hem binnen te krijgen. Uiteindelijk bezweek Frank onder grote druk (de baard begon ook wel behoorlijke proporties aan te nemen) en ik wilden jullie de foto´s hiervan niet onthouden:
BEFORE:

IN BETWEEN: (dit vond ik hilarisch)

AFTER:

hij leek ineens 25 jaar, echt heel raar! Zo loopt ie er weer fatsoenlijk bij, toch Lucia?

Nou mensen, nu is het tijd voor jullie om verhalen op te biechten!

Confess!

Buenas Dias! Het is alweer even geleden sinds mijn laatste bericht. Onze camera is een paar dagen geleden gestolen en sindsdien heb ik niet de motivatie gehad om met de weblog bezig te zijn. Echter heb ik een tijd geleden al een begin gemaakt met het volgende verslag. Dus doe maar even alsof het 20 november is....

Inmiddels zitten we alweer een aantal dagen in Bolivia en ligt brazilie letterlijk een eind achter ons.
Na Pantanal hebben we een bus gepakt naar Corumba, daar een nachtje geslapen en vervolgens de bus naar de grens. We kwamen daar aan samen met een Amerikaans stel die al veel hadden gereisd. Zij vertelden dat ze bij elke grensovergang in zuid-amerika rond de 135 dollar moeten betalen omdat ze amerikanen zijn. Dit omdat lovely Mr. Bush die regel had ingesteld voor zuid-amerikanen die de U.S. willen betreden. Dus dat zijn veel dinero´s elke keer! Het duurde bij hen ook veel langer voordat ze hun stempel kregen dan bij ons.
Het was een vreemde gewaarwording om vervolgens met de taxi bolivia in te rijden, omdat je plotseling in een compleet ander land bent waar de mensen er heel anders uitzien. Ik keek nog even terug op Brazilie en besefte dat Brazilianen bijna wandelende contradicties zijn; ze leven graag tranquillo, maar zijn tegelijkertijd ontzettend luidruchtig en daarbij ook altijd op tijd (het openbaar vervoer kwam nooit te laat). Ze kunnen het ene moment heel vrolijk en behulpzaam zijn en het andere moment poepiechagrijnig. Het zijn pittige mensen, maar hun eten is allesbehalve pittig en nooit gezouten.

Na een treinreis van 15 uur kwamen we aan in Santa Cruz. Een redelijk grote moderne stad. Hier hebben we genoten van het frisse weer (30 graden, maar das toch 10 graden minder dan waar we vandaan kwamen!) en ons rondgegeten aan het vele lekkere en soms ook vieze eten (maarja, dan moet Frank ook maar geen pizza willen eten in een banketbakker!). ´s Avonds zijn we nog een keer naar de film geweest, en die was zo lekker spannend dat ik even vergat dat ik in Bolivia was (komt ook omdat het ijskoud was in de zaal).
Na een paar dagen de bus naar Sucre genomen; de officiele hoofdstad van Bolivia gelegen op een hoogte van 3000meter. De busrit was de vervelendste tot nu omdat de wegen niet goed waren en we omhoog gingen in de bergen. De bus hotste en klotste dus veel en we hebben daarom onrustig geslapen. Toen we bij aankomst de bus uitstapten stond ik te draaien op mijn benen en zag ik het beeld voor mijn ogen golven. Ik dacht even dat het de vermoeidheid was maar besefte al snel dat het door de hoogte kwam. Pas de tweede dag kreeg ik er best last van. Ik voelde een enorme druk op mijn hoofd, en bij elke stap voelt het alsof je buiten adem bent. Frank voelt zich prima en zou volgens mij nog wel de MC Hammer bergopwaarts kunnen doen.
Dit stadje is wel relaxed, heeft meer historie. Waaronder een hoop kerken en oude universiteiten. Ik geniet van de traditioneel geklede vrouwen met hun kinderen in een mooi geweven doek op hun rug.
Op de markt kun je heerlijk eten wat we dan ook ´s ochtends doen; een beetje rondlopen en als je iets lekkers ziet koop je dat. En zo stel je je eigen ontbijt samen.
De volgende dag hebben we een mijntour gedaan. Aan de rand van Sucre liggen zilvermijnen waar nog steeds een hoop bolivianen werken.
We werden eerst helemaal omgetoverd tot mijnwerkers: grote broek, ruime jas, dikke laarsen en een helm met lamp erop. (helaas zullen jullie hier zelf een beeld van moeten vormen aangezien ik die foto´s niet meer heb...) Vervolgens kon je een gift kopen voor de mijnwerker; zoals sigaretten, drinken, dynamiet of cocabladeren. We kochten een grote fles met fanta en een zak cocabladeren voor onszelf. Cocabladeren worden hier veel geteeld en gebruikt tegen de hoogteziekte of om energie te krijgen (we hebben al verschillende buschauffeurs gretig op de bladeren zien kauwen). De bladeren kauw je tot een bal en hou je in wangzak. Vervolgens heb je een katalysator nodig om het echt te laten werken. Dit zijn ranzige harde repen gemaakt van aardappelen of bananen. Je doet steeds een klein kruimeltje in de bal. Frank voelde zich al snel beter en heeft er veel aan gehad tijdens de mijntour. Ik had ook minder last van ademtekort maar vond het verder niet boeiend.
De mijntour was enorm heftig. De gang was vrijwel meteen al laag waardoor je voorover gebukt moest lopen. Afentoe waren de gangen zo laag dat je moest kruipen. We daalden af in smalle steile tunnels, recht naar beneden. Op een gegeven moment kwamen we een mijnwerker tegen die ons wel wilde laten zien waar hij werkte. We gingen nog verder naar beneden en bleven maar dalen in steile gangen. En op een gegeven moment moesten we eindeloos lopen in smalle en hele lage gangen. Mijn benen trilden al meer dan een uur omdat je constant voorover gebukt moest lopen. Ik kon bijna niet meer lopen en kreeg ook moeilijk adem in die houding. Een gedachte die ver op de achtergrond sluimerde kwam nu naar boven; "wat als er dadelijk niet genoeg zuurstof is in deze kleine ruimte? Ik ben zovér onder de grond, ik kan hier niet zomaar uit." Dit veroorzaakte een kleine paniekaanval en had hyperventilatie als gevolg. En we bleven maar dalen! De laatste 10 minuten heb ik geestelijk en lichamelijk mijn grenzen verlegd.
De weg terug omhoog was lichamelijk gezien onmenselijk; om de 10 sec. was je buiten adem. Geestelijk was het prima, wetende dat je weer terug ging. Ergens halverwege was de gids de weg kwijt en hij liep terug om de weg te zoeken terwijl hij ons achterliet. 20 minuten lang zaten we daar te wachten en grapjes te maken over ons waterrantsoen en dat we zuinig moesten zijn met onze lampen - maar stiekem in spanning wanneer hij terugkeerde.
Aangezien ik hier nu zit is het wel duidelijk dat hij terugkeerde.
Het was een ongelofelijk gevoel toen we eindelijk het licht aan het einde van de tunnel zagen.

Vorige week dinsdag kwamen we aan in Uyuni en gingen we meteen op jacht om een tour te boeken voor de zoutvlaktes; Salar de uyuni. We vonden een toer voor 4 dagen en zouden de volgende ochtend om 11uur vertrekken.
De volgende dag was mijn vader en oom jarig en Frank en ik hadden een bijzonder cadeau bedacht, die we al in Sucre hadden uitgewerkt. Hier heb ik gelukkig nog wel een foto van:

Omdat we wisten dat we onmogelijk het cadeau de hele reis mee konden nemen en het heel houden vonden we onderweg een perfecte bestemming ervoor:

We hebben ontzettend veel plezier gehad met het maken van deze poncho´s en het was heerlijk een middagje creatief bezig te zijn. Na een telefoontje om ze te feliciteren propten we onszelf in een volle jeep.
De eerste 2 dagen zijn we met de jeep over de zoutvlaktes gescheurd. Dat is echt heel mooi en bijzonder. Ik kan je nu alleen maar zeggen dat je even moet googlen voor fotos.
Ons eerste nacht hebben we - iniedergeval voor mij - aan een van de mooiste plekken die ik ooit heb gezien doorgebracht. Achter het hotel was een enorme vulkaan, het hotel zelf lag in een gebied met grote rotsblokken van de vulkaan bij een dorpje helemaal opgebouwd uit keien, voor het hotel was een grote grasvlakte vol met lamas en daarvoor lagen dan de eindeloos witte zoutvlaktes. Een combinatie van natuur die je niet vaak te zien krijgt! We hebben ontzettend genoten daar, van de zonsondergang en de volgende ochtend van de zonsopgang.
De 2e nacht sliepen we in een hotel bijna helemaal van zout gemaakt. De muren, de grond, de tafels, stoelen en ook de bedden waren van zout. Zag er heel tof uit.
De laatste 2 dagen hebben we door de woestijn gecrosst. Hobbelige wegen en erg zanderig. Vooral de laatste dag was best afzien omdat we de rest van de groep bij de grens van Chili afzetten, en daarna de hele weg terug naar uyuni moesten rijden; een rit van 9 uur.
Ons haar was helemaal grijs en zo droog als stro toen we terug waren in uyuni. Echter konden we geen douche pakken want we hadden kaartjes voor de trein om 23.55. Dus gingen we met al onze rugzakken naar een restaurant. Heerlijk gegeten, kaartje gelegd en uitgerust. Toen we wilden vertrekken kwam ik ineens tot een akelig besef: mijn kleine rugzak was weg. Ik wilde het in eerste instantie niet geloven maar hij was nergens te bekennen. Toen we terugdachten wisten we ineens precies hoe het gegaan was: rechts van de tafel stonden mijn tassen en links van de tafel die van Frank. Op een gegeven moment kwam er een groep oude mannen binnen en een van hun liep om onze tafel heen alsof hij ergens een plekje zocht. Vervolgens struikelde hij over Frank zijn tas en zei een paar keer sorry terwijl hij een keer aan frank zijn tas trok alsof hij hem recht wilde zetten. Op dat moment waren wij natuurlijk helemaal op die man gefocust - hij trok zo raar aan frank zijn tas - dat ondertussen zijn maten mijn rugzakje hebben kunnen weggraaien. Knap dat ze dat zo snel konden doen, want mijn rugzakje had ik verstopt tussen mijn backpack en de tafel.
Ik wilde perse die man gaan zoeken, wist nog precies hoe hij eruit zag. Dus we gingen alle tentjes af waar de boliviaanse bevolking naartoe gaat. We kwamen op de meest gekke plekken terecht tijdens onze zoektocht: duistere kroegjes in smalle steegjes, een cafe met alleen blauwe verlichting en een bruiloft. Ik was zo gefocust op het vinden van die mannen dat ik achteraf pas besefte dat we op een bruiloft waren geweest.
De man niet gevonden natuurlijk en ik stapte helemaal ontdaan met Frank de trein in.
De daaropvolgende dagen hebben we in La Paz doorgebracht: de grootste stad van Bolivia. Hier hebben we een nieuwe - betere - camera gekocht een veel souvenirs. Frank voelde zich de eerste avond niet goed en ik ben toen ergens gaan eten met drie duitsers die we hadden ontmoet op de uyuni-trip. Ik dacht even een hapje te gaan eten en dan terug te gaan. Maar na veel bier, cocktails en een gave danstent rolde ik rond 4 uur (denk ik) terug naar het hotel.

Ondertussen zit ik in een plaatsje genaamd Coroico, midden in de bergen. Heel rustig hier, mensen komen hier om - soms letterlijk - op adem te komen: weg van de drukte en de hooggelegen stad La paz. Frank heb ik halverwege de busrit gedag gezegd. Hij loopt een trail van 3 dagen door de bergen richting Coroico. Ik wilde al een tijdje spaanse lessen gaan doen en had niet zoveel zin in de trail. Dus dit kwam mooi uit, want vanavond zal ik hier mijn eerste spaanse les hebben.
Nu bivakkeer ik in een geweldig hotel - inclusief zwembad en sauna - op een heuvel, met uitzicht over enorme bergen. Moet wel erg wennen aan het alleen-zijn, maar ik ben blij dat ik het doe! Heb hier al een drink en biljart-maatje gevonden, dus das tof.
Nu ga ik klagen dat ik geen tv heb op mijn kamer!